سوهان

 بسم الله الرحمن الرحیم

نگاهي به نظام كفالت در عصر غيبت

پدران ما

تا حالا شده است يك گوشه بنشيني و  يك قلم و برگه دستت بگيري و فقط به پدرت فكر كني؟به اينكه او ، براي تو و ديگر خواهران و برادرانت ،براي اينكه به اينجا برسيد و راحت روي مبل دراز بكشيد و مجلات را ورق بزنيد و جدول پر كنيد،چه زحماتي كشيده است؟زبانم لال،اما اصلا تا حالا به اينكه پدر نباشد،انديشيده اي؟تو را نمي دانم اما من خيلي وقتها به آغوش گرم پدرم بيشتر از نوازشهاي مادرم نياز داشتم.به اينكه او در اين همه پريشاني زندگيم در كنارم باشد و خيلي جاها دستم را بگيرد.نه تو ،پدر من را مي شناسي و نه من ، پدر تو را.اما من و تو يك پدر مشترك هم داريم.حتما خوانده اي كه حضرت رضا(ع) در روايتي در تعريف نقش امام (ع) از تعبير پدر استفاده كرده اند:پدري مهربان و صميمي و دوستدار.يا اينكه حتما شنيده اي :" انا و علي ابوا هذه الامه" حضرت پيامبر(ص) و امام علي (ع) پدران اين امتند.اگر خودمان را جزئي از امت مسلمانان بدانيم ، حضرت رسول(ص) و امام علي(ع) مي شوند،پدرانمان.پدران من و تو....

ما پدر اين امتيم

آيا تا وقتي فرزندي وجود نداشته باشد ،واژه پدر شكل مي گيرد؟وقتي كسي به تو مي گويد ، من پدرت هستم ، يعني دارد :آغوش گرمش را خودش برايت باز مي كند."ما پدر اين امتيم" يعني : آيا كسي مي خواهد ما تكيه گاهش باشيم؟ آيا كسي هست كه بخواهد فرزند ما باشد؟

ايتام آل محمد(ص)

يك لحظه ،فقط يك لحظه به نبودنش فكر كن.پدرت را مي گويم.باشد ،خدايي نكرده هم مي گويم.اما فكر كن.او نباشد اول از همه ، كنار اسم تو واژه غريب يتيم ، نقش مي بندد .

حالا هم كه ارتباطمان را به حسب ظاهر ، با پدرانمان قطع شده است ، مي شويم : يتيم. مي شويم ايتام آل محمد(ص).اوج اين دوران يتيمي هم ،دوران غيبت امام عصر(عج) است .يعني دوران زندگي ما.

كفالت

وقتي پدر نداشته باشي،مي شوي يتيم و يتيم هم بي كافل  رها نمي شود. اگر كسي پدرش را از دست داد يا پدرش غايب شد و نتوانست ، وظايف پدري را به شكل مناسب داشته باشد ،زندگي اش تعطيل نمي شود و كسي بايد براي مسائل مادي و معنوي او كاري بكند.خوب همين كسي  كه نقش پدري را بر عهده مي گيرد،مي شود ،كافل و اين اقدام مي شود "كفالت " .

وقتي كسي مي آيد تا كارهاي پدر را بكند ، براي پدر داراي جايگاه ويژه اي مي شود و احترام خاصي پيدا مي كند.

خوب،حالا كه پدرمان در غيبت زندگي مي كند و به  ظاهر نيست ، بايد زندگي مان تعطيل شود و صلاح و سعادتمان رها گردد؟

امام (ع) براي كساني با داشتن صلاحيتهايي عنوان كفالت را به رسميت شناخته اند.يعني آنها از طرف من مامورند تا در كار ايتام من وارد شوند و به مسائل آنها رسيدگي كنند و زمينه هاي رشد و تعالي آنها را فراهم كنند.البته خود اين كافلان ، ايتامند. اما  با ايجاد صلاحيتهايي در خودشان،بعضي ار كارهاي پدر را در دوران غيبت برعهده مي گيرند و وارد ميدان مي شوند.

و اين ماموران هم،مثل جانشينان پدر، نزد امام (ع) عزيزتر مي شوند.

ولايت فقيه

اگر يك كافل ارشد،با ويژگي هاي خاصي كه در روايات آمده است، زندگي ظاهري ، مسائل معنوي و فرهنگي و اجتماعي ايتام آل محمد(ص) را رسيدگي كند،در يك نظام قرار مي گيرد كه مي شود ، نظام كفالت و اين نظام در مسير تكاملي خودش مي رسد به "ولايت فقيه".كافل ارشد هم مي شود ولي فقيه.

من و تو هم يك كافليم

گفتيم كه كافل اصلي ،ولي فقيه است.اما چون ما در جامعه اي زندگي مي كنيم كه نظام ولايت و كفالت داريم،هر كسي در هر حوزه يا قسمتي كه باشد و يك مسئوليتي را براي انجام هر نوع خدمتي نسبت به اين ايتام داشته باشد،مي شود كافل.

باورت مي شود كه اين يعني، من و تو ،كه دانشجوييم،معلميم،مهندسيم و .... مي شويم  يك جورهايي كافل و از امام (ع) براي خدمت رساني به فرزندانشان نيابت گرفته ايم.باورت مي شود ما هم يك جورهايي پيش آقا(عج) عزيزيم.باورت مي شود ما هم  كافلان ايتام  آل محمد (ص) باشيم؟

منبع :برگرفته از بيانات استاد حاج علي اكبري در جمع مديران مدارس مشهد، 21/8/88