بسم الله الرحمن الرحیم

نگاهي به نظام كفالت در عصر غيبت

پدران ما

تا حالا شده است يك گوشه بنشيني و  يك قلم و برگه دستت بگيري و فقط به پدرت فكر كني؟به اينكه او ، براي تو و ديگر خواهران و برادرانت ،براي اينكه به اينجا برسيد و راحت روي مبل دراز بكشيد و مجلات را ورق بزنيد و جدول پر كنيد،چه زحماتي كشيده است؟زبانم لال،اما اصلا تا حالا به اينكه پدر نباشد،انديشيده اي؟تو را نمي دانم اما من خيلي وقتها به آغوش گرم پدرم بيشتر از نوازشهاي مادرم نياز داشتم.به اينكه او در اين همه پريشاني زندگيم در كنارم باشد و خيلي جاها دستم را بگيرد.نه تو ،پدر من را مي شناسي و نه من ، پدر تو را.اما من و تو يك پدر مشترك هم داريم.حتما خوانده اي كه حضرت رضا(ع) در روايتي در تعريف نقش امام (ع) از تعبير پدر استفاده كرده اند:پدري مهربان و صميمي و دوستدار.يا اينكه حتما شنيده اي :" انا و علي ابوا هذه الامه" حضرت پيامبر(ص) و امام علي (ع) پدران اين امتند.اگر خودمان را جزئي از امت مسلمانان بدانيم ، حضرت رسول(ص) و امام علي(ع) مي شوند،پدرانمان.پدران من و تو.

ما پدر اين امتيم

آيا تا وقتي فرزندي وجود نداشته باشد ،واژه پدر شكل مي گيرد؟وقتي كسي به تو مي گويد ، من پدرت هستم ، يعني دارد :آغوش گرمش را خودش برايت باز مي كند."ما پدر اين امتيم" يعني : آيا كسي مي خواهد ما تكيه گاهش باشيم؟ آيا كسي هست كه بخواهد فرزند ما باشد؟ ....


مطلب را برای یک نشریه نوشتم.نمی دانم چه بلایی سرش آمده است.من که خوب ننوشته ام اما اگر متن سخنرانی حاج آقا حاج علی اکبری را بخوانید،حتما خیلی استفاده خواهید کرد.